( 1 ) مقدمهء مؤلّف - 1 - امام حسين عليه السّلام از برجسته‌ترين افرادى است كه انسانيّت در همهء مراحل تاريخيش آنان را جاويد ساخته و از عظيم‌ترين كسانى است از بزرگان و مصلحان در صفحات تاريخ كه در بناى انديشهء انسانى و ايجاد تمدن اجتماعى و شكل دادن به مسائل سرنوشت‌ساز براى همهء ملتهاى روى زمين ، مشاركت داشته‌اند . ( 2 ) امام ، سرور آزادگان ، از درخشانترين رهبران مصلحى است كه در صحنهء زندگى ، اعجاز را محقق ساختند و كاروان انسانيت را به سوى اهداف و آرزوهايشان به حركت درآوردند و آن را براى ايجاد جامعه‌اى متوازن ، پيش راندند ؛ جامعه‌اى كه در آن فرصتهاى مساوى به وجود مىآيد تا مردم با قوميتها و ديانتهاى گوناگون در آن بهره‌مند باشند . . . ( 3 ) امام ، بيش از هر مصلح ديگرى جهاد كرد ، بخشيد و فداكارى نمود ؛ زيرا وى از ميدانهاى جهاد همراه با جمعى از اهل بيت و يارانش حركت كرد تا خود و آنان را فدا كند كه در جاى جاى مشرق زمين ، حكم قرآن و عدالت آسمان را به پاى دارد ؛ چرا كه هدفى جز بر طرف كردن ظلم و نابودى ستم و از بين بردن استبداد و اقامهء حكومتى عادل ندارد ؛ حكومتى كه انسان در آن ، امنيت ، كرامت و رفاه خود را بر حسب آنچه عدالت خداوند در زمين اقتضا دارد ، پيدا نمايد . . .